USTAWA o efektywności energetycznej

USTAWA
z dnia 20 maja 2016 r.
o efektywności energetycznej1), 2)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa:
1) zasady opracowywania krajowego planu działań dotyczącego efektywności energetycznej;
2) zadania jednostek sektora publicznego w zakresie efektywności energetycznej;
3) zasady realizacji obowiązku uzyskania oszczędności energii;
4) zasady przeprowadzania audytu energetycznego przedsiębiorstwa.
Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) audyt efektywności energetycznej − opracowanie zawierające analizę zużycia energii oraz określające stan techniczny obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, zawierające wykaz przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, a także ocenę ich opłacalności ekonomicznej i możliwej do uzyskania oszczędności energii;
1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz. Urz. UE L 315 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.).
2) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 10 kwietnia 1997 r. − Prawo energetyczne, ustawę z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, ustawę z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawę z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycznej oraz uchyla się ustawę z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej.
Opracowano na podstawie: Dz. U. z 2016 r. poz. 831, z 2018 r. poz. 650.
©Kancelaria Sejmu s. 2/48
25.04.2018
2) ciepło − ciepło w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. − Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.3));
3) efektywność energetyczna − stosunek uzyskanej wielkości efektu użytkowego danego obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, w typowych warunkach ich użytkowania lub eksploatacji, do ilości zużycia energii przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację, albo w wyniku wykonanej usługi niezbędnej do uzyskania tego efektu;
4) efekt użytkowy − efekt uzyskany w wyniku dostarczenia energii do danego obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, w szczególności wykonanie pracy mechanicznej, zapewnienie komfortu cieplnego lub oświetlenie;
5) energia − energię pierwotną lub energię finalną;
6) energia pierwotna − energię zawartą w pierwotnych nośnikach energii, pozyskiwaną bezpośrednio ze środowiska, a w szczególności: w węglu kamiennym energetycznym (łącznie z węglem odzyskanym z hałd), w węglu kamiennym koksowym, w węglu brunatnym, w ropie naftowej (łącznie z gazoliną), w gazie ziemnym wysokometanowym (łącznie z gazem z odmetanowania kopalń węgla kamiennego), w gazie ziemnym zaazotowanym, w torfie do celów opałowych, oraz energię: wody, wiatru, słoneczną, geotermalną wykorzystywaną do wytwarzania energii elektrycznej, ciepła lub chłodu, a także biomasę w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2015 r. poz. 775 oraz z 2016 r. poz. 266);
7) energia finalna − energię lub paliwa w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. − Prawo energetyczne, zużywane przez odbiorcę końcowego;
8) jednostka sektora publicznego – podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1−3a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164);
9) odbiorca końcowy − odbiorcę końcowego w rozumieniu art. 3 pkt 13a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. − Prawo energetyczne;

Czytaj całość Pobierz dokument Dziennik Ustaw, rok 2016 pozycja 831 (408,6 kB)